In september kreeg ik de diagnose PMDD. Een probleem waar ik eigenlijk al sinds mijn puberteit mee worstel, begrijp ik ineens veel beter en heeft een naam. Veel mensen in mijn omgeving weten dat ik al lang, op en af, worstel met mentale gezondheid. Veel diagnoses, behandeltrajecten en medicatie volgden.
Although it’s not hellweeks I feel terrible. (Yes, also that is possible). In spite of the fact that I finally have a doctor’s conclusion that I have PMDD, I feel terrible. Maybe it is because of the fact that the doctor said it. That she said you’re
De sleutel in het slot, mijn nekharen overeind. De manier waarop je de sleutel omdraait, verraadt wat ik moet doen. Zwijgen, lachen, lief doen, rustig zijn, op mijn tenen? Wat wil je, wat denk je? Je voetstappen zijn zwaar, je adem ook. Jouw aanwezigheid ontneemt me de mogelijkheid te ademen.
Ik kan niet naast jou in slaap vallen terwijl ik helemaal niet naast jou lig. Ik kan niet naast jou in bed liggen als die enore muur van niets zeggen tussen ons in staat. Als ieder aan kant; ieder dichtbij, maar ver. Geen toenadering, koude lakens en onbegrip. Wel dichtbij
Ik werd / word vaak betiteld als negatief omdat dingen me raken, omdat ik emotioneel reageer, omdat ik gemakkelijk uit balans raak. Hou toch eens op, doe eens normaal, waarom huil jij altijd, waarom doe je zo negatief? Omdat dingen me dus raken... Maar is het negatief als je geraakt bent