Krassen en strepen
Ik weet niet meer hoe het begon, of hoe oud ik was. Ik weet ook niet meer wanneer ik leerde dat het 'gek' was, of niet zoals het zou horen. Ik weet alleen dat het van mij was, dat ik er controle over had en dat ik het
Ik weet niet meer hoe het begon, of hoe oud ik was. Ik weet ook niet meer wanneer ik leerde dat het 'gek' was, of niet zoals het zou horen. Ik weet alleen dat het van mij was, dat ik er controle over had en dat ik het
Samen zitten we op het bankje. Rosalie en ik. Rosalie laat haar benen bungelen, ze kan net niet bij de grond. Het is het bankje bij ons op het pleintje. Vroeger stonden er heel veel leuke dingen op ons pleintje, een rode glijbaan, een wipkip en een klimrek. Dat is
De oestrogeen-la. Na een jaar hormoontherapie is mijn oestrogeen-voorraad aardig op orde. Het is het resultaat van een jaar proberen, bijstellen en aanpassen. Het is een mooi stapeltje geworden. Met het uitruimen van deze ‘oestrogeen-la’ realiseerde ik me wel dat het inmiddels al een jaar is. Een jaar dat ik
Mijn cyclus is echt een zooitje. Het voelt alsof ik continu ben overreden door een bus. De vermoeidheid is real, de brainfog ook. Ik ben onredelijk en onaardig thuis en vooral ook tegen mezelf. Ik ben verdrietig, boos en sleep mezelf als een soort robot door de dagen heen. Omdat
Ik was altijd bang in het donker en ik was daar al een behoorlijke tijd. Bang voor wat er zou gebeuren en bang voor mijn toekomst en verleden. Ik wilde helemaal niet opengaan, ik wilde mezelf helemaal niet laten zien. Ik wilde geen mensen meer om me heen. Maar ergens